เนื้องจากว่าไม่มีข้อมูลใด้ หรือ คำแนะนำอะไรทั้งสิ้นถึงพื้นที่อำเภออุ้มผางพอที่จะใช้ได้ในการเริ่มงานในเขตนี้ คุณพ่อเรย์ก็เข้าไปสำรวจพื้นที่ ประมาณ สามวัน ภายในช่วงเวลานั้นคุณพ่อได้ไปติดต่อและสมัครเป็นครูภาษาอังกฤษจิตอาสาที่โรงเรียน อุ้มผางวิทยาคม ซึ่งเป็นโรงเรียน ระดับชั้นมัธยมศึกษาที่ใหญ่ที่สุดของอำเภอ
คุณพ่อเชื่อว่าในบริบทพื้นที่ที่ไม่มีคนรู้จัก วิธีที่ดีที่สุดเพื่อเข้าพบมวลชน หรือชาวบ้าน คือ การศึกษา คุณพ่อได้ข้อมูลว่าส่วนใหญ่นักเรียนในโรเรียนแห่งนี้มาจากหมู่บ้าน รอบๆอำเภอ อุ้มผาง ซึ่งโดย ส่วนใหญ่เป็นพี่น้องชาติพันธุปกาเกอะญอ
คุณพ่อได้เริ่มสอนตั้งแต่วันอังคารถึงวันศุกร์แล้วกลับไปที่ กม.48 เพื่อใช้ชีวิตเป็นหมู่คณะ และช่วยงายอภิบานที่วัดนักบุญยอแซฟกมมกร กม.48
ในช่วงแรกนั้นคุณพ่อได้อยูประจำในบ้านเช่าแห่งหนึ่งในตังอำเภอ อุ้มผาง ภายในปีเดียวคุณพ่อต้องย้ายบ้านอาศัย เพื่อทำความรู้จักมากขึ้นกับชาวไทยในตัวเมือง ซึ่งเที่ยบกับปกาเกอะญอ ก็ถือว่าเป็นกลุ่มน้อยสุดในทั่วอำเภออุ้มผาง
ไม่นานตามความต้องการชาวไทยในพื้นที่ โดยเฉพาะนักเรียนที่อยู่รอบข้างบ้านเช่า คุณพ่อก็เลยเป็นห้องเรียนพิเศษภาษาอังกฤษ โดยมีค่าใช้จ่าย หัวละ 200 บาท ต่อเดือน เริ่มต้นโดยมีเด็กนักเรียนกลุ่มแรกเป็น 10 คน
ขณะเดียวกันคุณพ่อยังให้บริการสอนฟรีที่หอพักโรงเรียนอุ้มผางวิทยาคมทุกวันพฤหัสบดิ ช่วงเย็น
อาศัยการสอนไม่ว่าในบ้านและโรงเรียนในตัวเมือง คุณพ่อได้ทำความรู้จักถึงพื้นที่ผู้คน ผู้ปกครอง ชาวหน้าที่ราชการ และเริ่มสัมผัสกับหมู่บ้านปกาเกอะญอผ่านทางนักเรียนปกาเกอะญอในโรงเรียน
ภายในหนึ่งปีคุณพ่อได้ไปเยี่ยมนักเรียนเกื่อครึ่งจาก 36หมู่บ้านในพื้นที่อำเภอ อุ้มผาง ภายในระยะเวลาหนึ่งปีคุณพ่อได้สอนหนังสือภายในสามโรงเรียนรัฐบาล ได้แก่ โรงเรียนอุ้มผางวิทยาคม โรงเรียนบ้านไม้กะพง และโรงเรียนบ้าน หนองหลวง
จำเป็นที่ได้ทราบเสมอว่า งานแพร่ธรรมไม่มีจุดประสงค์จะให้คนต่างศาสนาจะต้องกลับใจแต่อย่างได้ แต่เพื่อว่าข่าวดีถึงพระเยซู่เจ้า ไปถึงผู้ที่ยังไม่รู้จักพระองค์ การรักและรับใช้เป็นพยานถึงความรักแท้จริงเท่านั้นเอง
คุณพ่อได้แนะนำทักษะการอ่าน ให้เด็กนักเรียนสามารถอ่านภาษาอังกฤษอย่างดีด้วยตัวเอง จึงได้ออกคู่มือสำคัญซึ่งจนถึงปัจจุบันอย่างใช้กันอยู่ใน โรงเรียนต่างที่คุณพ่อเคยไปสอน
ทั้งโรงเรียนบางแห่งได้อำนวยความสะดวกให้คุณพ่อ โดยเตรียมบ้านพักอย่างที่ได้เห็นในภาพสุดท้ายนี้นะครับ
